Twaalf Kinderen, één raket: drama in de Golanhoogten

In de Golan op weg naar Majdal Shams, met in de verte (de heuvels van) Syrië.

We zijn in de Golanhoogten en op deze dag bezoeken we Majdal Shams, een Druzendorp in het uiterste noordoosten van de Golan. Het ligt aan de voet van de berg Hermon, op slechts honderd meter van de grens met Syrië (1974) en circa 5 kilometer van Libanon. De berg Hermon is de noordgrens van het door God aan Israël beloofde land (Jozua 13:5).

Deze dag staan we op het voetbalveld en de aangrenzende speeltuin van het dorp waar op die noodlottige 27 juli 2024 een raket insloeg. De aanval van Hezbollah kostte het leven aan twaalf kinderen en jongeren uit de Druzengemeenschap, allemaal tussen de 10 en 16 jaar oud, en verwondde circa 42 anderen.

Ze waren gewoon aan het voetballen op een zomeravond: een zorgeloos ontspannen moment dat in een fractie van een seconde omsloeg in een onbeschrijflijke tragedie.

Luchtopname na de raketaanval op Majdal Shams, Israël.

Het conflict dat tot deze ramp leidde, begon bijna tien maanden eerder. Op 8 oktober 2023, een dag na de grootschalige Hamas-aanvallen in het zuiden van Israël, opende Hezbollah het vuur op het noorden van Israël. De groepering vuurde honderden raketten en artilleriegranaten af op Israëlische dorpen en militaire posities in Galilea en de Golanhoogten. Het was de grootste escalatie tussen Hezbollah en Israël sinds de Libanonoorlog van 2006.

Hezbollah maakte daarbij onder andere gebruik van geavanceerde wapens van Iraanse oorsprong, waaronder de Falaq-1: een ongeleide raket met een kaliber van 240 mm en een maximale reikwijdte van 10.000 meter. Al eerder, op 5 juni 2024, werd het Druzedorp Hurfeish in Noord-Israël twee keer rechtstreeks getroffen door aanvallen van Hezbollah, waarbij elf mensen gewond raakten, sommigen ernstig.

Op de ochtend van 27 juli 2024 eiste Hezbollah verantwoordelijkheid op voor meerdere aanvallen met Falaq-1-raketten, onder meer op het militaire hoofdkwartier van de Hermon-brigade, zo’n drie kilometer van het voetbalveld in Majdal Shams.

Later die avond, rond 18:18 uur, gingen de sirenes opnieuw af. Slechts seconden later sloeg een raket in op het speelterrein. Getuigen vertelden dat de kinderen aan het voetballen waren en geen enkele kans hadden om te schuilen, de waarschuwing kwam te laat.

Bij onze aankomst is het veld al grotendeels hersteld. Dankzij internationale donaties, onder meer uit Canada en Italië, zijn het kunstgras, de speeltuin en de toestellen weer opgeknapt. Toch zijn de sporen van die dag nog zichtbaar: hier en daar een beschadigde omheining vol gaten van metaalscherven, verwelkte bloemen en een prominent herdenkingsbord met de namen van de twaalf slachtoffers.

De namen, zoals Jony Wadeea Ebraheem (13), Millar Maadad Shaa’r (10), Alma Ayman Fakhr Eldeen (11), Yazan Naif Abu Saleh (12) en anderen staan er in het Arabisch, Hebreeuws en Engels. Bloemen en linten liggen er nog, een teken dat de gemeenschap niet vergeet.

Achter de groene omheining zien we gele glijbanen, schommels en het kunstgrasveld. Het is hartverscheurend je voor te stellen hoe hier in juli 2024 chaos heerste: verwrongen metaal, verspreide resten en gewonde kinderen op het gras. Nu proberen kinderen er weer te spelen, maar de beschadigde palen en doorboorde hekken herinneren onverbiddelijk aan de inslag.

Het meest aangrijpende moment was de ontmoeting met twee vaders van jonge slachtoffers. Ze spreken ons bij de speeltuin, met uitzicht op het dorp en uitlopers van de Hermonberg.

De man rechts van ons draagt een zwarte jas en heeft zijn handen in de zakken: hij is bedachtzaam en kijkt naar de grond, zichtbaar diep in gedachten. Naast hem, links voor ons, staat een andere vader met zijn armen over elkaar. Ook hij kijkt voor het grootste deel naar beneden. Soms kijken ze kort omhoog maar moeten ze hun tranen bedwingen. Ze spreken beide met zachte stem en met een mengeling van verdriet en vastberadenheid.

Hun verhalen zijn verdrietig en persoonlijk: over de lege plek aan tafel, het voortdurende verdriet en de kracht die ze putten uit hun gemeenschap. Een van hen deelde hoe zijn kind dol was op voetbal en droomde van een toekomst als speler, en hoe hij nog dagelijks naar het veld komt om dicht bij die herinnering te zijn.

“Deze plek was bedoeld voor vreugde,” zegt een van hen. “En dat proberen we terug te brengen, voor de kinderen die nog leven.”

De twaalf kinderen uit Majdal Shams worden niet vergeten. Hun tragedie herinnert ons aan de broosheid van het leven en de vrede in deze regio. Het herinnert ons ook aan de Bijbelse opgave te blijven bidden voor Israël en haar inwoners.

Vaders van twee slachtoffers.