Een beetje licht op het Nova Festival-terrein

Op 27 november 2025 bezocht ik het terrein van het Nova Festival in Israël. Hier werd het twee jaar eerder, op 7 oktober 2023, een dodelijk bloedbad.

Die ochtend begon Hamas een grootschalige verrassingsaanval op Israël: duizenden raketten en ruim 6.000 zwaarbewapende terroristen braken de grenzen open en vielen het land binnen. Het doel? Zoveel mogelijk dood en verderf zaaien onder de Joodse burgerbevolking.

Een klein deel van het Nova-terrein met herdenkingen voor de vele jonge slachtoffers.

Op het Nova Festival-terrein daar in de Negev woestijn vermoordden ze die dag 364 veelal jeugdige feestgangers. Nog eens 40 werden er ontvoerd om als dieren in een kooi ondergronds te worden opgesloten. In totaal kwamen er op deze zwarte dag meer dan 1.200 Israëliërs om het leven en werden 251 mensen gegijzeld. Het was de dodelijkste dag in de Israëlische geschiedenis.

Toch zijn er, midden in al die duisternis, verhalen van grote menselijkheid. Op deze dag hoorde ik het verhaal van Atir Vinnikov en Younes Al-Krinawi. Atir vertelde ons hoe hij op het feest aankwam, feeste en plezier had samen met vrienden, zoals jongeren horen te doen.

Plotsklaps barste de hel los en werd er van alle kanten geschoten. De paniek sloeg toe en mensen vluchten alle kanten op, niet wetende dat Hamas de wegen aan alle kanten had afgesloten en hen daar al stond op te wachten.

Atir deelde aan ons zijn verhaal van overleving en buitengewone veerkracht. Honderden feestgangers, waaronder Atir, vluchtten in paniek door de woestijn, achterna gezeten door schietende en granaatwerpende terroristen. Overal om hem heen werden jongeren koelbloedig neergeschoten.

Hij was een van de weinigen die ongeschonden ontsnapte aan het bloedbad op Nova. Urenlang rende hij oostwaarts door de velden, gewond, uitgedroogd en uitgeput, samen met zeven andere overlevenden.

Younes links, Atir rechts

Na ongeveer acht kilometer kwamen ze bij een kippenboerderij. Daar werkte Younes Al-Krinawi, een Bedoeïense Israëliër uit het dorp Abu Talul. Hij was die ochtend met zijn 25 Thaise gastarbeiders aan het werk. Toen de acht doodsbange, bebloede jongeren bij het hek stonden, aarzelde Yunes geen moment.

Hij liet hen binnen, gaf eten en water, sloot de poorten en vroeg de Thaise medewerkers om uit te kijken naar terroristen. Kort daarna zagen de Thaise arbeiders gewapende Hamas-strijders naderen. Younes bracht de acht Israëliërs snel naar een kleine kruipruimte onder een schuur en zei: “Wat er ook gebeurt, blijf stil.”

De terroristen kwamen bij het hek en vroegen in het Arabisch waar “de Joden” waren. Younes bleef kalm. Hij zei dat er niemand was, alleen hij en zijn Thaise werknemers. De terroristen vertrouwden het niet en doorzochten het terrein. Bijna een half uur lang praatte Younes met ze: hij maakte grapjes, bood water aan, loog zonder aarzelen en leidde hen steeds weg van de schuilplaats. Soms stonden ze maar een paar meter van de verstopte jongeren vandaan, die doodstil hun adem inhielden.

Na 25 minuten gaven de terroristen het op en vertrokken. Younes had niet alleen de acht Israëlische levens gered, maar waarschijnlijk ook die van zijn 25 Thaise werknemers. Als de terroristen de Joden hadden gevonden, was iedereen vermoord.

Toen het uiteindelijk veilig was, vielen Atir en de anderen Younes huilend om de hals. Atir noemde hem “mijn engel”. Sinds die dag noemen ze elkaar broers. Voor zijn uitzonderlijke moed ontving Younes later de President's Medal of Civilian Heroism van de Israëlische staat.

Younes met zijn Medal of Civilian Heroism

In dit bezoek vol verschrikkelijke verhalen over 7 oktober 2023 was dit eindelijk een verhaal dat het hart verwarmt. Toen we Younes en Atir samen zagen, een Bedoeïen uit de Negev en een Jood uit het centrum van het land, die elkaar omhelsden en elkaars verhaal vertelden, zagen we een beetje licht. Even konden we weer geloven in een betere toekomst voor deze regio.