De woestijn bloeit ondanks de leugen van ‘settler violence’

Voor deze blog gaan we op weg naar Cafe RonEl, een rustieke eetgelegenheid op een werkelijk adembenemende plek, gelegen aan de rand van de Judese heuvels en de woestijn.

Uitzicht vanaf het café op de woestijn, met in de (verre) achtergrond Jordanië

Voordat we er kunnen komen moeten we echter eerst langs de, helaas noodzakelijke, beveiliging van de kleine nederzetting waar het café is. We passeren o.a. een gele wegversperring die er niet voor niets is. Het voorkomt ongenode (potentieel gewelddadige) mensen binnen de nederzetting.

Wegversperring

Eenmaal aangekomen bij het café weten we niet hoe snel we uit de bus moeten komen. De één heeft dorst, de ander moet naar het toilet, nog een ander heeft trek en weer anderen (zoals ik) staan verbluft om ons heen te kijken naar het uitzicht.

Ik draai me om en zie het café. Het is een klein restaurant, warm en persoonlijk, met een ongelofelijk mooi uitzicht. Vanaf het terras kijk je uit over de majestueuze Judeaanse heuvels die overgaan in de woestijn: golvende zandduinen zover het oog reikt, badend in dat felle gouden licht dat alleen hier lijkt te bestaan. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien.

Nadat we allemaal aan tafel zitten om te eten, heet een van oorsprong Nederlandse Israëlische vrouw ons van harte welkom. Ik noem haar hier Hannah. Ik kijk ondertussen naar buiten en zie de Israëlische vlag fier in de wind wapperen en overal om ons heen die uitgestrekte leegte die toch zo vol is van Bijbelse geschiedenis. 

Maar de woestijn bloeit niet zonder strijd en zo ook niet hier. Terwijl we daar zitten, vertelt Hannah ons openhartig hoe zwaar het hier regelmatig kan zijn. De South Hebron Hills, inclusief de omgeving van Susiya en Mitzpe Yair, is een van de heetste plekken in Judea en Samaria als het gaat om geweld: maar niet in de richting die de mainstream media ons willen doen geloven.. In recente jaren, en vooral in 2025, zijn er talloze aanvallen geweest op Joodse bewoners: schietpartijen, brandstichtingen, stenengooi-incidenten, sabotage van waterreservoirs en pogingen tot inbraak in huizen. Denk aan de verschrikkelijke beelden van gemaskerde aanvallers die ’s nachts toeslaan, ramen inslaan, vee slachten en families terroriseren. Een voorbeeld: een kleine twee maanden daarvoor (in oktober 2025) werd een huis in Wadi Ejheish bestormd, waar zes familieleden (inclusief een baby) werden bespoten met pepperspray. Rond Susiya zelf zijn dorpen herhaaldelijk belaagd, met stenen op huizen gegooid en waterreservoirs vernield, soms recht voor de ogen van de politie die niet altijd direct ingreep. En toch… hoe vaak lees je hierover in de mainstream media? Bijna nooit. De verhalen worden genegeerd of verdraaid, terwijl de realiteit op de grond keihard is: Joodse families die dag in dag uit leven met de dreiging van terreur, hun kinderen die opgroeien met sirenes en schuilkelders die soms te ver weg zijn. Dit past in een breder patroon. Volgens analyses van Regavim en Israëlische veiligheidsdata (Shin Bet en IDF) overtreft Palestijns (Arabisch nationalistisch) geweld het vermeende Joodse geweld ruimschoots. In 2024 alleen al vonden meer dan 6.300 terreuraanvallen plaats in Judea en Samaria, met doden en honderden gewonden; in 2025 bleven zulke cijfers hoog (meer dan 5.000 aanvallen gemeld, met 24 Israëli’s vermoord en 400 gewond).1

Het Regavim-rapport "False Flags and Real Agendas" (april 2025) ontmaskert de “settler violence”-narratief als een moderne bloedlaster: een systematisch gefabriceerde campagne om de Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria te delegitimiseren.

Bekijk/Download het rapport: https://www.regavim.org/wp-content/uploads/2025/06/RegavimSilufEng0406digital.pdf

Op basis van een gedetailleerde analyse van de veel geciteerde VN OCHA-database (8.332 vermeende incidenten tussen 2016 en april 2023) laat Regavim zien hoe deze cijfers zwaar opgeblazen en misleidend zijn. Na filtering van niet-gewelddadige gevallen, Temple Mount-bezoeken, verkeersongevallen, IDF-acties en misclassificaties (waaronder Palestijnse terreuraanvallen die als “settler violence” worden geboekt), blijft er slechts ongeveer 10% over: rond de 833 serieuze aantijgingen in 7,5 jaar: gemiddeld minder dan 10 per maand.2

Het rapport toont aan dat de overgrote meerderheid van de klachten vals, overdreven of georkestreerd is, vaak door linkse NGO’s en activisten in samenwerking met de Palestijnse Autoriteit. Tegelijkertijd negeert hetzelfde narratief de duizenden echte terreuraanvallen, stenengooi-incidenten en sabotageacties van Palestijnse zijde.

Deze verdraaiing wordt systematisch gevoed door een coalitie van NGO’s, de Palestijnse Autoriteit (PA), EU-financiering en internationale druk. Organisaties zoals B’Tselem, Yesh Din, Breaking the Silence en Ta’ayush verzamelen en bewerken beelden, lokken confrontaties uit (vaak met buitenlandse activisten die als “toeristen” het gebied in komen), en dienen klachten in die vervolgens via de VN (OCHA) en media worden verspreid.

Bron: https://www.regavim.org/wp-content/uploads/2025/06/RegavimSilufEng0406digital.pdf

Veel van deze NGO’s ontvangen substantiële financiering uit de EU en Europese staten, specifiek bedoeld om “settler violence” te documenteren: een soort businessmodel waarbij meer incidenten meer geld opleveren. De PA coördineert mee: zij steunt illegale bouwsels in Area C, moedigt provocaties aan (zoals hinderlagen bij herders) en briefings buitenlandse diplomaten met eenzijdige verhalen over “koloniale apartheid” en “etnische zuivering”.

Het resultaat is een activistisch en eenzijdig narratief: zelfverdediging of IDF-optreden wordt als “settler aggression” geframed, Palestijnse terreuraanvallen worden genegeerd of omgedraaid, en marginale incidenten worden opgeblazen tot een “pogrom”-verhaal. Dit leidt tot concrete internationale druk, waaronder sancties. De Biden-administratie (en later Europese landen) vaardigden sancties uit tegen individuele Joodse bewoners en ministers, gebaseerd op precies deze NGO- en OCHA-data, terwijl duizenden Palestijnse aanslagen nauwelijks aandacht krijgen. Het politieke doel is helder: de Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria delegitimiseren, zodat hun verwijdering als “oplossing voor de vrede” wordt gepresenteerd.

De conclusie is helder: “settler violence” is geen wijdverbreid fenomeen, maar een politiek wapen dat dient om sancties te rechtvaardigen, media te beïnvloeden en druk uit te oefenen voor een Palestijnse staat. Regavim benadrukt dat incidenten van Joods geweld, waar ze voorkomen, door de Israëlische autoriteiten worden aangepakt terwijl de echte dreiging voor Joodse bewoners in deze gebieden structureel wordt genegeerd.

Ondertussen blijft de echte dreiging voor Joodse boeren, herders en café-uitbaters structureel onderbelicht. Sociale media tonen wel eens rauwe beelden (een schietpartij bij Otniel, video’s van Palestijnen die op Joden schieten of andersoortige aanvallen uitvoeren) maar de grote kranten zwijgen vaak of draaien het om. Alsof het lot van deze bewoners er niet toe doet.

April 2026: een islamitische aanvaller, vlak voordat hij probeert een steen tegen het hoofd van een Joodse herder in de buurt van Kiryat Arba te slaan.

Maar God ziet het wel. Hij ziet elke traan, elke nachtelijke wacht, elke vlag die blijft wapperen ondanks alles. Wij staan op deze plek stil, overweldigd. Dezelfde zon die buiten de duinen goud kleurt, werpt hier schaduwen die herinneren aan vervolging, maar ook aan redding want God stuurde Saul weg op het laatste moment (zie 1 Samuël 23:26-28 en de blog hiervoor).

De foto’s die we op deze plak maken vertellen het verhaal: de gele slagboom, fier wapperende Israëlische vlaggen, de eindeloze woestijnzichten vanaf heuveltoppen en de huizen van Joodse families die vasthouden aan het land. En overal diezelfde woestijn, hard en mooi tegelijk.

Voor mij verreweg de mooiste plek van onze hele reis.

Deze families leven niet als agressor, maar als inheemse zonen en dochters van dit land. Ze keren terug naar hun voorouderlijke bodem, gesteund door eeuwenoude Bijbelse geschiedenis, tastbare archeologie en internationaal recht zoals de Verklaring van Balfour en het Verdrag van San Remo.

Dag in, dag uit bouwen ze hier een normaal leven op met scholen waar kinderen lachen, met families die samenkomen rond de tafel, en met een stille, hardnekkige hoop die niet te breken is. In een café op een bergtop waar mensen lachen, eten en koffie drinken. In een grot waar een koning ooit bad en psalmen zong. In het leven van families die blijven staan, omdat ze weten Wie hun Beschermer, hun Rots en hun God is.

Heer, laat deze heuvels, dit land bloeien: in vrede, in veiligheid, en in Uw beloften die nooit vervagen. Am Yisrael Chai